د بسن ای عامو وردا برو - محسن پزشکیان

دِ بَسَن اُی عامو وَردار بُرو اَروا مُردَت

اَرزونیت باشه هَمَش رُفته و خورده و بُردَت

موشو سَر سُمباقِ نَحسِت بِبَره عَسکِ دیوار

ایزو سِیلُم نکُ وُ  چیش قَلاغ دَروُردَت

خلقِ ایرون دُزُ راهزن شده یار سفرت

حیف راه دیم و درازَن وُ اینا سربُردَت

روز روشن می بَرَن دارُ ندارِت پیشِ روت

خَر تو خور ت و درزو دوز و جمله و خُردَت

بشری؟ سنگی؟  چِنی؟ مِی نَم بینی شُو روز؟

می زَنَن شلاق بیداد ا زنده وُ مُردت

او عُمرِش رَسیده کرده آخر که ایزات

می کنه همسون خاک آفت ظلمش کردت

هش حواست خو کو مَحضیک تا بِپِلکی مِیلن

هر چی گالت بیگیره بار ستم رو گُردت